Łukowo
Dwór - czy też raczej pałac - w Łukowie, wzniesiony zapewne około 1870 roku, jest eklektycznym konglomeratem renesansu północnego z pewnymi cechami architektury francuskiej, prawdziwie XIX-wieczną, hybrydyczną realizacją pomiędzy dworami w Napachaniu i Zbażewie a pałacem w Zimnowodzie i to zarówno w odniesieniu do formy, jak i dekoracji. Trzy piętrowe obustronne ryzality, z dominującym ryzalitem środkowym, sprowadzają korpus do roli łącznika. Z boku ryzalitu środkowego trzykondygnacyjna kwadratowa wieża. Szczyty bocznych ryzalitów dekorowane ujętymi w spływy wolutowe aediculami, a szczyt ryzalitu środkowego dodatkowo na narożach ozdobiony obeliskami. Wszystkie części nakryte dachami dwuspadowymi, a wieżyczka dachem wysokim czterospadowym lekko zakrzywionym, zwieńczonym iglicą. Pałac w Łukowie jest z pewnością dziełem biegłego architekta - architekta świadomego swej epoki.
Łukowo jest wymienione już w Liber Beneficiorum prymasa Jana Łaskiego z 1523 roku. W XIX wieku i na początku XX było własnością Biegańskich: w 1881 roku Władysława Biegańskiego, a w 1909 roku Franciszka Biegańskiego. Później przeszło do Stablewskich i w okresie międzywojennym należało do pułkownika Erazma Stablewskiego.
W 1939 roku właścicielem Łukowa był płk. Erazm Stablewski. Majątek w 1926 roku liczył 903 hektary.